Terwijl jullie in de kou en onder een dik pak sneeuw bivakkeren zaten wij in de jungle met een graadje of 30 en een luchtvochtigheid van bijna 100%, dus zweten wij ons kapot tijdens onderstaande verhaaltjes. 🥵🥵🥵

Na Kuala Lumpur reizen we met bus en boot richting de 150 miljoen jaar oude jungle Taman Negara. We moeten er vroeg uit, maar soms mot dat even om daar te komen waar je wilt. De Grab taxi is weer mooi op tijd aanwezig, ook leuk.

We reizen met Han-travel (what’s in a name Han?😄) We zitten met z’n zessen in het busje, koffers achterin het busje en daar gaan we. Na 25 meter… stop stop stop! Is de achterklep open en dreigen de koffers eruit te donderen. Pffff, dat ging gelukkig net goed.

Hoe dan ook, na zo’n 2,5 uur komen we aan bij de plaats waar we met de longtailboat verder zullen gaan. Eerst even lunchen en dan vertrekken we stipt om 1 uur voor de dik 2 uur durende boottocht. Maar het zou de moeite waard moeten zijn om door dit landschap te varen beloofden de reissites dus we gaan er even goed voor zitten. Dat zal dan wel, maar het is 2 uur van hetzelfde: links en rechts de oer groen begroeide oevers en wij die over de rivier hier tussendoor varen met 25 km p/u. En heel erg comfortabel zat je nu ook weer niet in zo’n bootje. Kortom: leuk zoiets, maar had wel wat korter gemogen. Maar goed, wel weer meegemaakt!

Eenmaal bij ons verblijf aangekomen twijfelen we of we direct de nightwalk door de jungle gaan doen want we zijn ook wel wat moe. Maar na wat uitgerust te hebben besluiten we dit toch te gaan doen. Anne-Marie beloofde ons in een reactie dat het de moeite waard zou zijn om allerlei oplichtende beestjes 🐛 🐜 te spotten. Direct nadat we onderweg zijn spot de gids 2 schorpioentjes en inderdaad die lichten lichtgroen op. Maar verder valt er onderweg bitter weinig te spotten. Stuk of wat wandelende takken, 2 kikkertjes, enorme grote mieren en een flink uit de kluiten gewassen duizendpoot van een centimeter of 25 en dat was het wel. Wat dat betreft viel dit wat tegen, maar hé we binne wel weer mooi even fut weest, weest wel. 😁 Kunnen we dit ook weer afvinken.

De volgende dag doen we lekker rustig aan, effe weer bijkomen. En om heel eerlijk te zijn weten we niet zo goed wat we moeten doen. We kieken even of er een route door de jungle is die we lekker zelf kunnen doen want we willen niet vast zitten aan een gids en we wilden al helemaal niet opnieuw vroeg op moeten staan. Dus trokken we ‘s middags zelf erop uit richting uitzicht punt Bukit Terisek op 344 m hoogte. We zijn ooit op bijna 6.000 m hoogte geweest op de Kilimanjaro en in de Himalaya dus hoe moeilijk kan dit zijn? Nou met die enorme luchtvochtigheid en warmte hier is het toch best lastiger dan op voorhand gedacht. Binnen no time zweten we als otters en komen dan ook zeiknat op het uitkijkpunt aan. Gelukkig is daar een lekker windje dus blijven we hier maar even een tijdje uitpuffen voor we teruggaan.

Naar beneden gaan is een stukje makkelijker, maar ook dan beginnen we weer flink te zweten. Eenmaal beneden eerst maar even wat drinken, vervolgens naar de overkant om bij een floating restaurant wat te eten. We zitten, bestellen noodles mamak en werkelijk binnen 5 minuten (ruime schatting) staat het voor ons neus. Dat niet alleen, het smaakt ook nog eens prima. Dat voor iets meer dan 2 euro per portie. Een simpel patatje is bij ons al 2x zo duur. 🙈

Maar ja, nu zijn we hier nog een dag en maakt het weinig uit welke kant je nu eigenlijk op loopt door die jungle, het is eigenlijk overal hetzelfde: groen, groen, groen en nog eens groen. Wat dat betreft geven we er toch beiden wel de voorkeur aan om door de bergen te hiken waar je alle kanten op altijd een prachtig uitzicht hebt. En dan hiken we ook nog het liefst tot ver boven de boomgrens, dat zegt al iets over hoe wij van een ruig en boomloos berglandschap houden. Dus we weten zo snel even niet wat we de volgende dag zullen gaan doen. Maar dat zien we dan wel weer.

Laatste dagje alweer in National park Taman Negara en we doen rustig aan. We hebben ook weinig andere keuze trouwens. Uiteindelijk besluiten we om ‘s middags toch nog een excursie achtig iets te gaan doen. We gaan rapid shooting en Orang Asli Village bezoeken. Het vertrek is pas om kwart voor 3, dus geen haast. Wat dat rapid shooting is weten we niet maar we gaan het wel meemaken. Dat dorpje daar wonen nog oorspronkelijke bewoners. Nu hebben we zoiets wel vaker gezien, maar we moeten toch maar iets doen om ook deze dag door te komen. Anders wordt het wel erg lang niks doen.

Voor vertrek halen we eerst nog even een bakkie en egg tart bij Free Rain waar we al vaker geweest zijn. Aardige meisjes en lekkere koffie. Vervolgens stappen we in de longtailboat richting het dorpje. Daar aangekomen krijgen we tekst en uitleg over de bevolking, ze laten zien hoe ze vuur maken en ook wij mogen proberen te schieten met de blaaspijp. En zie daar, bij de 2e poging raak ik het kleine Minjon poppetje wat het doel is. Yahoo! Het levert mij de hoofdprijs op: een pijltje welke ze hiervoor gebruiken tijdens de jacht. Als je het ziet denk je eerder dat het een saté-prikker is, maar wtf.

Het dorpje zelf is maar een treurige aanblik trouwens. Het ligt vol plastic troep en de hutjes zien er eerlijk gezegd ook niet noemenswaardig uit. (Lees: het ziet er niet uit) Dan hebben we wel in het verleden dergelijke oorspronkelijke bevolkingen bezocht waarbij het er allemaal een stuk beter en vooral schoner uitzag. Maar goed, dit is wat het is.

Terug in de boot komen we er al snel achter wat dat rapid shooting nu precies inhoudt: door stroomversnellingen heen en weer schommelen zodat er flink water over de randen van de boot komt. Ook vaar je dicht langs andere bootjes waarbij de schipper met een peddel in het water flink op laat spatten over de boot waar ie naast vaart. Maar ja, die doet hetzelfde en dus is iedereen aan boord binnen no time zeik- en zeiknat. Dus dat is rapid shooting. Nooit te oud om weer wat nieuws te leren en mee te maken.

Dit waren dan alweer onze acties bij de jungle Taman Negara. Het mooiste ervan was toch eigenlijk wel dat we de hele tijd dat we hier zijn goed weer hebben, niet of nauwelijks regen. Sterker, deze laatste dag hier hadden we zelfs stralend mooi weer, blauwe lucht en 🌞. Het kan dus wel!

En dan nemen we ‘s morgens afscheid van de enorm lieve, aardige en gastvrije Jalis en Rose. Echt perfecte mensen om hun 5 maanden geleden geopende verblijf te runnen. Roos zorgde steeds weer voor nieuwe dingetjes bij het ontbijt. Lusten jullie geen vis? Prima, maak ik snel even broodjes zonder tonijn. Willen jullie graag pisang goreng? Helemaal goed, volgende ochtend liggen ze bij het ontbijt. Wil je naar het dorpje gebracht worden? Stap maar in en je wordt gebracht. Echt twee top gastvrije mensen.

Su en nu hou ik echt op met dit verhaal. Groetjes weer van ons uit inmiddels een stuk koeler Cameron Highlands.